Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Hoffmanns parkiet
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Hoffmanns parkiet | Pyrrhura hoffmanni
Sulphur-winged Parakeet | Perico aliazufrado
Hoffmanns parkiet is een groene, langstaartige parkiet van de bergen van Costa Rica en het westen van Panama, met een rode oorvlek en een brede gele band in de vleugel die vooral in de vlucht te zien is. Hij leeft in groepjes die luid roepend door het bergbos trekken.
Geluid
Een raspend, hoog dreet-dreet of tsjiek-tsjiek, vooral in de vlucht, en een zacht gesnater van foeragerende groepjes.
Opname: Yoann Blanchon — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
23–24 cm, met een lange, puntige staart. Groen; de veren van kop en nek hebben gele toppen, wat de kop een geelgeschubd uiterlijk geeft, en op de oorstreek zit een rode vlek. In de vlucht toont de vleugel een brede zwavelgele band over de basis van hand- en armpennen; bij zittende vogels is daarvan weinig te zien. De staart is van boven olijfgroen tot dof roodbruin, van onderen roodbruin. De snavel is licht hoornkleurig, rond het oog een kale, lichte ring. De seksen zijn gelijk. Vogels in het westen van Panama (P. h. gaudens) hebben meer geel op de kop dan die in Costa Rica.
Verwarringssoorten
De catharinaparkiet Bolborhynchus lineola is kleiner, met een korte, puntige staart en zwarte dwarsstrepen. De pacifische aratinga Psittacara strenuus en de finsch' aratinga Psittacara finschi zijn groter, zonder rode oorvlek en zonder geel in de vleugel; de finsch' aratinga heeft een rood voorhoofd en rood en geel aan de vleugelrand. De toviparkiet Brotogeris jugularis is kleiner, met een korte staart.
Leefgebied
Bergregenwoud en nevelwoud, bosranden, open plekken met verspreide bomen en schaduwkoffie, meestal tussen ongeveer 900 en 2500 m, plaatselijk hoger. Trekt na de broedtijd deels naar lagere hellingen. Eet vruchten, zaden en bloemen, vaak in vruchtdragende bomen langs bosranden. Broedt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
De bergen van het zuiden van Costa Rica, vooral de Cordillera de Talamanca en de Fila Costeña, en van het westen van Panama in Chiriquí, Bocas del Toro, Ngäbe-Buglé en Veraguas.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Groepjes zijn vaak te zien rond San Vito en Las Cruces in het zuiden van Costa Rica en rond Boquete, Cerro Punta en de vulkaan Barú in Chiriquí; de gele vleugelband is in de vlucht het beste herkenningsteken.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Binnen zijn kleine gebied vrij algemeen; plaatselijk gevoelig voor kap van bergbos.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura hoffmanni | (Cabanis, 1861)
Cabanis beschreef de soort in 1861 als Conurus hoffmanni; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. Pyrrhura is Grieks, van purrhos 'rood' en oura 'staart', naar de roodbruine staart van veel soorten. hoffmanni eert de Duitse arts en natuuronderzoeker Karl Hoffmann (1823–1859), die in Costa Rica verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Costa Rica.