Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Grijskopwouw
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Havikachtigen en uilen Hieraves
Grijskopwouw | Leptodon cayanensis
Grey-headed Kite | Gavilán cabeza gris
De grijskopwouw is een middelgrote wouw van tropisch bos, met een grijze kop, zwartachtige bovendelen en witte onderdelen. Hij zit lang stil in het bladerdak en valt vooral op als hij in de vroege ochtend boven het bos rondcirkelt of in baltsvlucht met gespreide staart opstijgt. Hij leeft van insecten, wespennesten, hagedissen, kikkers en vogelnesten. In het gidsgebied is hij een standvogel van het zuiden van Mexico tot Panama.
Geluid
Een lange, luide reeks kakelende tonen, kek-kek-kek-kek-kek, die aan een lachvalk of een bosvalk doet denken, vaak vanuit het bladerdak. Daarnaast een miauwend kieuw.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
46–53 cm, met een kleine kop, brede, rond uitlopende vleugels en een lange staart. Volwassen vogels hebben een loodgrijze kop, zwartachtige rug en vleugels en witte onderdelen; het oog is donker en de poten zijn blauwgrijs. De staart is zwart met twee of drie grijswitte banden. In de vlucht steken de zwarte ondervleugeldekveren af tegen de sterk gebandeerde, lichtere slagpennen. Jonge vogels komen voor in een lichte vorm met witte kop en onderdelen, een zwarte kruin en een zwarte vlek achter het oog, en in een donkere vorm met donker gestreepte bruine kop en onderdelen. Mannetje en vrouwtje zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De tandwouw Harpagus bidentatus is veel kleiner, heeft een roestbruine of gebandeerde borst en pluizige witte onderstaartdekveren. De grijsgestreepte buizerd Buteo nitidus heeft fijn grijs gebandeerde onderdelen en een kortere staart. De langsnavelwouw Chondrohierax uncinatus heeft een licht oog, een zware haaksnavel en meestal gebandeerde onderdelen. Jonge grijskopwouwen van de lichte vorm lijken op de zwart-witte kuifarend Spizaetus melanoleucus, die groter is, bevederde poten, een oranje washuid en een zwart masker rond het oog heeft.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos en heuvelbos, galerijbos, moerasbos, mangrove en randen van oud secundair bos, vooral in het laagland en de lagere heuvels. Zoekt voedsel in het bladerdak en aan bosranden, waar hij insecten, larven uit wespennesten, hagedissen, boomkikkers en eieren en jongen van vogels pakt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Standvogel van het zuiden van Mexico tot Panama: in Mexico in Veracruz, Oaxaca, Tabasco, Chiapas en op het schiereiland Yucatán; verder in Belize, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Costa Rica en Panama, aan de Caribische kant algemener dan aan de Pacifische. In El Salvador schaars. Buiten het gidsgebied in tropisch Zuid-Amerika tot in het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
De beste kans is in de vroege ochtend, als vogels boven de rand van het bos opstijgen en rondcirkelen, bijvoorbeeld boven laaglandbos in Belize, de Caribische laaglanden van Costa Rica of langs het Panamakanaal. Het luide kakelen uit het bladerdak verraadt vaak een zittende vogel die anders onopgemerkt blijft.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. In het gidsgebied schaars tot vrij algemeen; achteruitgang door het kappen van laaglandbos.
Wetenschappelijke naam
Leptodon cayanensis | (Latham, 1790)
Latham beschreef de soort in 1790 als Falco cayanensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Leptodon werd in 1836 ingevoerd door Sundevall. Leptodon is Grieks, van leptos 'fijn, slank' en odous, odontos 'tand', naar de fijne tandachtige uitstulping op de snavelrand. cayanensis betekent 'van Cayenne', in Frans-Guyana, waar de soort werd beschreven. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.