Alle soorten › Zangvogels › Lijsters › Oostelijke roodpootlijster
Oostelijke roodpootlijster | Turdus ardosiaceus
Eastern Red-legged Thrush | Zorzal patirrojo oriental
De oostelijke roodpootlijster is de oostelijke helft van wat lang als één soort, de roodpootlijster, werd beschouwd. Op grond van verschillen in kleed en erfelijk materiaal is ze in 2025 afgesplitst van de westelijke roodpootlijster van de Bahama's, Cuba en de Kaaimaneilanden. Het is een luidruchtige, vrij tamme lijster die vaak met opgeheven staart over de grond huppelt.
Geluid
De zang is een trage reeks korte, gevarieerde frasen van één tot drie noten, die aan de zang van de witoogspotlijster doet denken. Roepen zijn onder meer een laag wet-wet, een luid tsjoe-wiek en een snel, hoog geratel bij verstoring. Op Hispaniola heet de soort naar haar roep chuá-chuá.
Opname: sofiamm_ — CC BY-NC 4.0 · Omgezet naar mp3, mono, ongewijzigde lengte · iNaturalist
Herkenning
25–28 cm, een grote, langstaartige lijster. De bovendelen zijn leigrijs, de keel wit met zwarte lengtestrepen, de borst grijs en de buik wit. Snavel, oogring en poten zijn oranjerood. De staart is donker met witte punten aan de buitenste veren, die in vlucht en bij het waaieren zichtbaar zijn. De seksen zijn gelijk. Op Dominica (ondersoort albiventris) is de buik helderder wit. Jonge vogels zijn doffer, met donkere vlekken op de borst en een donkere snavel.
Verwarringssoorten
De westelijke roodpootlijster Turdus plumbeus komt niet in hetzelfde gebied voor; de Cubaanse vogels hebben een oranjeachtige buik. Op Hispaniola heeft de hispaniolalijster Turdus swalesi een zwartachtige kop, een roodbruine buik en geen oranje poten; ze leeft alleen in hooggelegen bergbos. Op Dominica is de antillenlijster Turdus lherminieri bruin met witte schubben op de borst en een gele oogring. De witoogspotlijster Margarops fuscatus is bruin, met een witte iris en een gestreepte borst.
Leefgebied
Bos van vrijwel alle typen, van droog laaglandbos en kalksteenbos tot vochtig bergbos, en verder koffieplantages, struweel, tuinen en parken met bomen. Foerageert vaak op de grond en in de onderste lagen. Eet vooral vruchten; ongeveer een derde van het voedsel bestaat uit insecten, slakken, kikkers, hagedissen en soms eieren van andere vogels. Het nest is een kom van gras en bladeren in een boom, palm of bromelia.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Standvogel op Hispaniola (Haïti en de Dominicaanse Republiek, met Gonâve en Tortuga), Puerto Rico en Dominica. Op Dominica leeft de ondersoort albiventris, elders de nominaatvorm. De soort komt buiten deze eilanden niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Puerto Rico algemeen in het karstgebied van het noorden en in El Yunque, ook bij picknickplaatsen en langs wegen. Op Dominica vaak te zien op paden in het bos van het Morne Trois Pitons-gebied. De vogels zijn het actiefst bij zonsopgang en na regen, wanneer ze op open grond foerageren.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is op de meeste eilanden algemeen en verdraagt secundair bos, plantages en tuinen. Plaatselijk worden lijsters bejaagd, en ontbossing in Haïti beperkt het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Turdus ardosiaceus | Vieillot, 1822
Vieillot beschreef de soort in 1822 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Turdus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. Turdus is het gewone Latijnse woord voor 'lijster'. ardosiaceus is Nieuwlatijn, van het Franse ardoise 'lei', naar het leigrijze verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Hispaniola.