Drosera verrucata — Vorstmans Gids van de Vleesetende Planten

Herkenning

De soortnaam verrucata betekent 'wrattig', en verwijst naar een met wratjes bezet onderdeel van de plant; welk onderdeel dat is, en verdere kenmerken van groeivorm, blad, bloem en bloeitijd, zijn in de geraadpleegde bronnen niet gevonden. Alle maatvelden blijven leeg. Zelfs de indeling binnen het geslacht — dwergzonnedauw, knoldragende soort of anders — kon hier niet met zekerheid worden vastgesteld.

Gelijkende soorten

Zonder gepubliceerde kenmerken kan geen betrouwbaar onderscheid met verwante soorten worden gegeven. Voor determinatie is de oorspronkelijke beschrijving uit 2013 onmisbaar.

De val en hoe hij werkt

Een actieve lijmval, zoals bij alle zonnedauwen. De bladeren dragen gesteelde klieren met een kleverige druppel; een insect dat die raakt blijft vastzitten, waarna de tentakels zich naar de prooi buigen en de klieren verteringsenzymen afscheiden. De opgeloste stikstof, fosfor en mineralen worden via het blad opgenomen — een bijverdienste die op de uiterst voedselarme bodems van Zuidwest-Australië het verschil maakt.

Standplaats en ecologie

Standplaatsgegevens zijn in de geraadpleegde bronnen niet gevonden. De code D1 (zand) is een voorlopige plaatshouder op grond van de meest voorkomende bodem van Zuidwest-Australische zonnedauwen, geen gepubliceerde waarneming, en moet bij een volgende ronde worden getoetst.

Verspreiding en hoogte

Zuidwest-Australië volgens de werklijst van deze gids. Een nadere begrenzing is in toegankelijke bronnen niet gevonden. Hoogtegrenzen zijn niet gepubliceerd.

Waargenomen (hokken van een graad)

Verspreiding uitsluitend op basis van waarnemingen bij GBIF (Global Biodiversity Information Facility), niet op TDWG-regio's: die zijn vaak veel groter dan het werkelijke areaal. De lichte halo is het gebied rond een waarneming, de donkere kern de waarneming zelf. De donkere hokken zijn 3 vakken van een hele graad — ruwweg honderdtien kilometer — waarin de soort is waargenomen, uit alle waarnemingen bij GBIF. Deze maat is grover dan bij de meeste soorten, omdat van deze plant vrijwel geen enkele waarneming een nauwkeurige coördinaat draagt: de vindplaats van bestroopte soorten wordt bij de bron vertroebeld. Op deze schaal verdwijnt dat in de ruis. Ze zeggen waar hij is gezíén, niet waar hij voorkomt: een leeg vak betekent niets.

Vormen en variatie

Beschreven door Allen Lowrie en John Conran in 2013. Er zijn geen ondersoorten of variëteiten bekend. Als nieuw beschreven soort kan haar afbakening in latere herzieningen nog veranderen.

Waar en wanneer te zien

Raadpleeg vóór een bezoek FloraBase of een plaatselijke plantenvereniging. Bij een soort waarover zo weinig gepubliceerd is, zijn goed gedocumenteerde waarnemingen — foto's met datum en globale plaats — waardevol, maar deel exacte vindplaatsen alleen met beheerders.

Staat van instandhouding

Op de IUCN-Rode Lijst als niet bedreigd (LC) beoordeeld; niet in CITES. Nadere gegevens over populaties en bedreigingen zijn in de geraadpleegde bronnen niet gevonden.

Wetenschappelijke naam

Drosera verrucata | Lowrie & Conran, 2013

Drosera verrucata werd in 2013 beschreven door Allen Lowrie en John G. Conran, gepubliceerd in Lowrie's werk Carnivorous Plants of Australia, deel 3, pagina 1272. Het holotype (PERTH 8989125) werd op 10 oktober 2000 verzameld door A. Lowrie aan Parker Brook Road bij Albany, in Zuidwest-Australië. De naam verrucata is Latijn voor "wratachtig" (van "verruca", wrat) en is vermoedelijk een beschrijvende verwijzing naar wratachtige of knobbelige structuren op de plant (bijvoorbeeld op de knol of bladstelen); dit kon niet met de originele beschrijving worden bevestigd.

World Checklist of Vascular Plants (WCVP), via Plants of the World Online (POWO), Royal Botanic Gardens, Kew.