Zandhoenders | Pteroclidae

Sandgrouse | Gangas

Het opvallendste kenmerk zit in de buikveren van het mannetje: de baardjes daarvan krullen bij bevochtiging op en houden water vast als een spons. Hij weekt zijn onderzijde bij de drinkplaats tot het kleed doordrenkt is, vliegt terug naar het legsel en laat de jongen het water met hun snavel uit zijn veren strippen — nergens anders in de vogelwereld wordt water zo vervoerd. Het vrouwtje is fijner en dichter gebandeerd dan het mannetje en valt op het nest volkomen weg; het nest is niet meer dan een onbeklede, ondiepe kuil met doorgaans drie langwerpige eieren die aan beide einden even stomp zijn. Man en vrouw broeden om beurten, waarbij het mannetje de nacht voor zijn rekening neemt. De soorten van dit gebied verdelen de dag onderling: de ene troep komt kort na zonsopgang drinken, de andere in de late namiddag of in het laatste licht, en elke soort heeft een eigen roep in de vlucht. De donsjongen verlaten de kuil binnen een dag, pikken hun zaden vanaf het begin zelf op en drukken zich bij gevaar onbeweeglijk tegen de grond.