Alle soorten › Zangvogels › Vinkachtigen › Witschouderdikbek
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Witschouderdikbek | Hesperiphona abeillei
Hooded Grosbeak | Picogordo encapuchado
De witschouderdikbek is een forse vink met een zware, lichte snavel, die alleen in de bergbossen van Mexico en Guatemala voorkomt. Hij leeft verborgen in de kruinlaag en is vaker te horen dan te zien.
Geluid
De roep is een helder, gefloten, iets dalend pieuw of tjieuw, soms ook een droog, rollend geluid. De zang is een korte, onregelmatige reeks gefloten en tjilpende tonen.
Opname: Richard E. Webster — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm. Zwaar gebouwd, met een kegelvormige, licht groenig hoornkleurige snavel. Het mannetje heeft een geheel zwarte kop en een helder geel lijf; de rug is olijfgeel. De vleugels zijn zwart met een grote witte vlek op de binnenste armpennen en tertials, die als een witte schoudervlek zichtbaar is; de staart is zwart. Het vrouwtje heeft een zwarte kruin, een olijfkleurige rug en gelig olijfkleurige onderdelen, en dezelfde zwart-witte vleugeltekening.
Verwarringssoorten
De avonddikbek Hesperiphona vespertina komt plaatselijk in dezelfde bergen voor. Het mannetje heeft een bruine kop met een gele voorhoofdsband en wenkbrauwstreep; het vrouwtje is grijs, zonder zwarte kruin. De gele kardinaal Pheucticus chrysopeplus heeft een gele kop en een donkere snavel. Het mannetje van de zwartkopkardinaal Pheucticus melanocephalus heeft een oranjebruine borst en witte vleugelstrepen.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud en pijn-eikenbos in de bergen, ook bosranden en oud secundair bos, meestal tussen ongeveer 1200 en 3000 m. Leeft in paren of kleine groepen in de kruinlaag en komt zelden laag. Eet zaden, knoppen en vruchten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Komt alleen in het gidsgebied voor, in de bergen van Mexico en Guatemala: in de Sierra Madre Occidental en de Sierra Madre Oriental, de bergen van Midden-Mexico, de Sierra Madre del Sur, Chiapas en de hooglanden van Guatemala.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het best op te sporen aan de gefloten roep, vaak van vogels die hoog in de kruin of in de vlucht over het bos roepen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd (LC). Plaatselijk vrij algemeen, maar het leefgebied raakt versnipperd door houtkap en omzetting van bergbos in landbouwgrond.
Wetenschappelijke naam
Hesperiphona abeillei | (Lesson, 1839)
Lesson beschreef de soort in 1839 als Guiraca abeillei; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Hesperiphona werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. Hesperiphona is Grieks, van hesperos 'avond' en phōnē 'stem, geluid', naar de oude opvatting dat de Avonddikbek in de schemering zingt. abeillei eert de Franse arts, ornitholoog en verzamelaar Grégoire Abeillé (1798–1848). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Mexico.