Alle soorten › Spechtachtigen › Toekans › Vuursnavelarassari
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Roofvogels, uilen, ijsvogels en spechten Afroaves › Muisvogels, scharrelaars en spechten Coraciimorphae › Trogons en holenbroeders Cavitaves › Neushoornvogels, ijsvogels en spechten Picocoraciae › IJsvogels, bijeneters en spechten Picodynastornithes
Vuursnavelarassari | Pteroglossus frantzii
Fiery-billed Aracari | Arasarí piquinaranja
De vuursnavelarassari is een arassari die alleen in het gidsgebied voorkomt, op de Pacifische kant van het zuiden van Costa Rica en het westen van Panama. Hij vervangt daar de halsbandarassari en is te herkennen aan de oranjerode bovensnavel. De wetenschappelijke naam eert de Duitse arts en natuuronderzoeker Alexander von Frantzius.
Geluid
Een hoog, scherp psiek of kiiek en een tweeledig pi-tsiek, vrijwel gelijk aan de roep van de halsbandarassari.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
41–46 cm. Kop, keel en hals zwart, rug en vleugels donkergroen, stuit rood, staart lang en donker. De onderkant is geel met een rode waas, met een zwarte vlek midden op de borst en een brede band van rood en zwart over de buik. Iris geel, naakte huid rond het oog rood. De bovensnavel is oranjerood met een geelgroene basis en zwartachtige tekening langs de snijrand, de ondersnavel zwart. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De halsbandarassari Pteroglossus torquatus heeft een ivoorkleurige tot vuilgele bovensnavel en een smallere, zwartere buikband; in Costa Rica leeft hij op de Caribische helling en in het noordwesten. De zwavelborsttoekan Ramphastos sulfuratus en de zwartsnaveltoekan Ramphastos ambiguus zijn veel groter, met een zwarte buik en een gele keel en borst.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos en voetheuvelbos aan de Pacifische kant, hoog secundair bos, bosranden, galerijbos en tuinen en plantages met vruchtbomen nabij bos; meestal onder 1200 m, plaatselijk tot ongeveer 1500 m. Leeft in groepjes van zes tot tien vogels in de middelste en hogere boomlaag en eet vooral vruchten, daarnaast insecten, eieren en nestjongen. Broedt en slaapt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Endemisch voor het gidsgebied. Pacifische kant van Costa Rica, van de omgeving van de Golf van Nicoya en Carara naar het zuiden via het dal van de rivier de General en het schiereiland Osa, tot in het westen van Panama in Chiriquí en het westen van Veraguas.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Geregeld te zien in Carara, bij Uvita en op het schiereiland Osa, onder meer rond Corcovado, in Costa Rica. Groepjes komen af op vruchtdragende bomen bij lodges en langs bosranden.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en een groot deel van het laaglandbos is er gekapt, maar de soort komt ook in secundair bos voor en is in beschermde gebieden als Corcovado algemeen.
Wetenschappelijke naam
Pteroglossus frantzii | Cabanis, 1861
Cabanis beschreef de soort in 1861 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pteroglossus werd in 1811 ingevoerd door Illiger. Pteroglossus is Grieks, van pteron 'veer' en glōssa 'tong', naar de rafelige, veerachtige tong. frantzii eert de Duitse arts en natuuronderzoeker Alexander von Frantzius (1821–1877), die jarenlang in Costa Rica werkte en verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Aguacate, Costa Rica.