Alle soorten › Stormvogelachtigen › Pijlstormvogels › Tahitistormvogel
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Keerkringvogels en watervogels Phaethoquornithes › Water- en moerasvogels Aequornithes
Tahitistormvogel | Pseudobulweria rostrata
Tahiti Petrel | Petrel de Tahití
De tahitistormvogel is een grote, donkerbruine stormvogel met een witte buik, die broedt op eilanden in de tropische Stille Oceaan. Niet-broedende vogels zwerven ver naar het oosten en komen het hele jaar voor in de diepe wateren voor de Pacifische kust van het gidsgebied. Vanaf het land wordt de soort vrijwel nooit gezien.
Geluid
Op zee stil. Op de broedplaatsen 's nachts een reeks oplopende, hoge fluittonen.
Opname: Frédéric Desmoulins — CC BY-NC 4.0 · omgezet naar mono · iNaturalist
Herkenning
38–40 cm, met lange vleugels, een vrij lange, wigvormige staart en een opvallend zware, zwarte snavel. Kop, hals, borst, bovendelen en onderstaartdekveren zijn donker chocoladebruin, scherp afgezet tegen de witte onderborst en buik. De ondervleugel is donker, met een smalle, lichte streep over de basis van de dekveren. De poten zijn vleeskleurig met donkere tenen. Vliegt licht en rustig, met lange glijvluchten op licht naar voren gehouden, gebogen vleugels, afgewisseld met enkele soepele slagen; zelden in hoge bogen.
Verwarringssoorten
De lichte vorm van de wigstaartpijlstormvogel Ardenna pacifica heeft een witte ondervleugel met donkere randen, witte onderstaartdekveren en een dunne, donkergrijze snavel. Cooks stormvogel Pterodroma cookii is kleiner, lichtgrijs van boven met een donkere M over de vleugels en grotendeels wit van onderen. De zwarte stormvogel Procellaria parkinsoni is geheel donker, ook op de buik, en heeft een lichte snavel met een donkere punt.
Leefgebied
Diepe, warme oceaan ver uit de kust, vaak waar stromingen elkaar raken. Zoekt vooral 's nachts en in de schemering inktvis en vis aan het wateroppervlak, soms in gemengde groepen met andere zeevogels boven scholen tonijn of dolfijnen. Broedt in holen en spleten op steile, beboste hellingen van oceanische eilanden.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Ver op zee voor de Pacifische kust van het gidsgebied, van de wateren voor Guerrero en Oaxaca tot voor Costa Rica en Panama; in het noorden van Mexico zeldzaam. Omdat waarnemingen vrijwel alleen van schepen komen, is de verspreiding op zee onvolledig bekend. Buiten het gidsgebied broedt de soort op eilanden in de tropische Stille Oceaan, onder meer in Frans-Polynesië en Nieuw-Caledonië, en zwerft ze buiten de broedtijd over de hele tropische Stille Oceaan.
- Jaarrond
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Pelagische tochten naar diep water voor het zuiden van Mexico, Costa Rica of Panama bieden de beste kans. Een grote, donkere stormvogel met een witte buik, een zware zwarte snavel en een rustige, zwevende vlucht is in dit gebied vrijwel zeker deze soort.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De wereldpopulatie is vermoedelijk enkele tienduizenden vogels groot en neemt af. Op de broedeilanden eten ingevoerde ratten en katten eieren, jongen en volwassen vogels; verlies van bos en kunstlicht, waardoor jonge vogels verdwalen, zijn andere bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pseudobulweria rostrata | (Peale, 1849)
Peale beschreef de soort in 1849 als Procellaria rostrata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pseudobulweria werd in 1936 ingevoerd door Mathews. Pseudobulweria is gevormd van Grieks pseudos 'vals, schijn-' en het geslacht Bulweria: een 'schijn-Bulweria', een stormvogel die op Bulwers stormvogel lijkt. rostrata is Latijn voor 'met (grote) snavel', van rostrum 'snavel', naar de forse, zware snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit bergen op Tahiti (ca. 1800 m), Genootschapseilanden, Frans-Polynesië.