Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Mangroveamazilia
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Nachtzwaluwen en gierzwaluwen Strisores
Mangroveamazilia | Chrysuronia boucardi
Mangrove Hummingbird | Amazilia manglera
De mangroveamazilia komt alleen voor in de mangrovebossen langs de Pacifische kust van Costa Rica. Hij is sterk gebonden aan de bloemen van de mangrovesoort Pelliciera rhizophorae, waarvan hij een belangrijke bestuiver is. Daardoor heeft hij een van de kleinste verspreidingsgebieden van alle kolibries van het gidsgebied.
Geluid
Een droog, kort tsjit en bij achtervolgingen een scherp, ratelend gekwetter.
Opname: Albert Lastukhin — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een rechte snavel: de bovensnavel is zwart, de ondersnavel roze met een donkere punt. De bovendelen zijn groen, met een bronsgroene staart; de buitenste staartpennen zijn donkerder. Bij het mannetje zijn keel en borst glanzend groen, de buik is wit met groene flanken. Het vrouwtje heeft een witte onderzijde met groene vlekken op de keel- en borstzijden en grijzige toppen aan de buitenste staartpennen.
Verwarringssoorten
De edwards amazilia Saucerottia edward heeft een koperbronzen stuit en staart en een scherp afgegrensde witte buik, en leeft zelden in mangrove. De roodstaartamazilia Amazilia tzacatl heeft een grijze buik, een rode snavel en een roodbruine staart. Het mannetje van de saffierkeelkolibrie Chrysuronia coeruleogularis heeft een blauwe keel en een gevorkte, blauwzwarte staart. De Pacifische blauwborstamazilia Polyerata decora heeft een blauwe borst.
Leefgebied
Mangrovebos, vooral waar Pelliciera rhizophorae groeit, en aangrenzende bosranden, struweel en tuinen vlak achter de mangrove, op zeeniveau. Verlaat de mangrove soms om bij bloemen in de directe omgeving te foerageren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Endemisch voor het gidsgebied en voor Costa Rica. In de mangrove langs de Pacifische kust, van de Golf van Nicoya via de omgeving van Quepos en de delta van de Térraba en Sierpe tot de Golfo Dulce.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de mangrove langs de Golf van Nicoya en bij de monding van de Río Tárcoles, in de mangrove van Isla Damas bij Quepos en in de mangrove van de Térraba-Sierpe-delta; het best per boot bij bloeiende Pelliciera.
Staat van instandhouding
Bedreigd. De wereldpopulatie is klein en beperkt tot een smalle kuststrook. Mangrove verdwijnt door de aanleg van garnalenkwekerijen en zoutpannen, houtkap en kustontwikkeling.
Wetenschappelijke naam
Chrysuronia boucardi | (Mulsant, 1877)
Mulsant beschreef de soort in 1877 als Arena Boucardi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chrysuronia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. Chrysuronia is Grieks, van khrusos 'goud' en oura 'staart', naar de goudglanzende staart. boucardi eert de Franse natuuronderzoeker en natuurhistorisch handelaar Adolphe Boucard (1839–1905), die in Midden-Amerika verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Puntarenas, Costa Rica.