Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Geelkapbladspeurder
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Geelkapbladspeurder | Dendroma rufa
Buff-fronted Foliage-gleaner | Limpiafronda frentianteada
De geelkapbladspeurder is een slanke bladspeurder van de kronen en middenlaag van vochtig bergbos, met een okergeel voorhoofd en een effen okergele onderzijde. Hij beweegt zich behendig langs takken en tussen bladeren, vaak in gemengde groepen. In het gidsgebied is hij plaatselijk en schaars in de bergen van Costa Rica en Panama.
Geluid
De zang is een snelle, wat schrille, licht dalende reeks scherpe tonen. De roep is een scherp, droog tsjik.
Opname: Jonas Nilsson — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
18–20 cm. Voorhoofd en wenkbrauwstreep okergeel, kruin grijs, contrasterend met de olijfbruine rug. Vleugels roodbruin getint, staart kaneelrood. Keel en onderdelen effen okergeel, op de flanken iets donkerder. Een donkere oogstreep. Snavel vrij lang en recht. Mannetje en vrouwtje gelijk.
Verwarringssoorten
De schubkeelbladspeurder Anabacerthia variegaticeps is kleiner, met een okergele oogring, een geschubde keel en een olijfbruine borst. De rosse mierklauwier Thamnistes anabatinus heeft een vergelijkbare kleur en leefwijze, maar heeft een zware haaksnavel en geen grijze kruin. De gestreepte bladspeurder Syndactyla subalaris is donkerder en duidelijk gestreept.
Leefgebied
Kronen, middenlaag en bosranden van vochtig bergbos en voetheuvelbos. Hangt en klimt langs takken en zoekt in bladeren, epifyten en dode bladklitten naar insecten, meestal in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Bergen van Costa Rica en Panama, waar hij plaatselijk en schaars voorkomt. Buiten het gidsgebied in de bergen van Venezuela en de Andes van Colombia tot in Bolivia, en in het zuidoosten van Brazilië, het oosten van Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het meest kans in gemengde groepen in de kronen van bergbos langs wegen en bosranden, waar het okergele voorhoofd en de effen okergele onderzijde op afstand zichtbaar zijn.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wereldwijd wijdverbreid; in het gidsgebied plaatselijk en schaars.
Wetenschappelijke naam
Dendroma rufa | (Vieillot, 1818) (GBIF: Philydor rufum)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Dendrocopus rufus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Dendroma werd in 1836 ingevoerd door Swainson. Dendroma is waarschijnlijk Grieks, van dendron 'boom' en -dromos 'loper', naar het klauteren door het bladerdak; de precieze vorming is niet getoetst. rufa is Latijn voor 'rood, rossig', naar het okerkleurige tot rossige verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië (vermoedelijk Rio de Janeiro).