Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Amerikaanse stormmeeuw
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Vogels van de elementen Elementaves › Kraanvogels en steltlopers Gruimorphae
Amerikaanse stormmeeuw | Larus brachyrhynchus
Short-billed Gull | Gaviota piquicorta
De Amerikaanse stormmeeuw is een kleine, ronde meeuw van het noordwesten van Noord-Amerika, die lange tijd als ondersoort van de stormmeeuw van Europa en Azië gold. In het gidsgebied bereikt hij de zuidgrens van zijn winterverspreiding: een schaarse wintergast langs de Pacifische kust van het noorden van Baja California.
Geluid
Een hoog, mauwend kie-ew, hoger en dunner dan bij de ringsnavelmeeuw; in de winter weinig roepend.
Opname: Nick Komar — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
40–46 cm, een kleine meeuw met een ronde kop, een groot donker oog en een korte, fijne snavel. Volwassen vogels hebben een middengrijze mantel, donkerder dan bij de ringsnavelmeeuw, zwarte vleugelpunten met grote witte spiegels, een brede witte achterrand aan de vleugel, een gele snavel zonder ring en geelgroene poten. In het winterkleed zijn kop en hals zwaar bruin gevlekt en heeft de snavel soms een vage donkere band. Vogels in hun eerste winter zijn egaal grijsbruin, met een fijne roze snavel met donkere punt en een grotendeels donkere staart.
Verwarringssoorten
De ringsnavelmeeuw Larus delawarensis is groter en lichter grijs, met een licht oog, een langere snavel met een duidelijke zwarte ring en kleinere witte spiegels; eerstejaars ringsnavelmeeuwen hebben een witte staart met een smalle zwarte band. De Californische meeuw Larus californicus is groter, met een langere snavel met rode en zwarte vlek.
Leefgebied
Stranden, riviermondingen, lagunes en havens, en kustwater vlak onder de kust. Zoekt voedsel lopend langs de vloedlijn, zwemmend en vliegend boven het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
In de winter in kleine aantallen langs de Pacifische kust van het noorden van Baja California, vooral tussen Tijuana en Ensenada, en zeldzaam zuidelijker langs het schiereiland en in het noorden van de Golf van Californië. Buiten het gidsgebied broedt de soort van Alaska tot het westen van Canada en overwintert ze langs de Pacifische kust van Alaska tot Californië.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Groepen meeuwen op stranden en in riviermondingen tussen Tijuana en Ensenada in de winter bieden de meeste kans. De kleine, ronde kop met het grote donkere oog en de korte snavel onderscheiden hem van de ringsnavelmeeuw.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als aparte soort; de IUCN rekent hem tot de stormmeeuw, die wereldwijd niet bedreigd is. De populatie is groot. In het gidsgebied een schaarse wintergast zonder broedpopulatie.
Wetenschappelijke naam
Larus brachyrhynchus | Richardson, 1831
Richardson beschreef de soort in 1831 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. Larus is Latijn, ontleend aan het Griekse laros, en sloeg bij de klassieke schrijvers op een meeuw of een andere grote zeevogel. brachyrhynchus is Grieks, van brakhus 'kort' en rhunkhos 'snavel', naar de korte, fijne snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit het Grote Berenmeer in Canada.