Albatrossen | Diomedeidae

Albatrosses | Albatros

Ruim twintig soorten in vier geslachten, met het zwaartepunt op de oceanen rond Antarctica en een paar soorten in de noordelijke Stille Oceaan. Alleen die laatste zijn in dit gebied te zien: de Laysanalbatros en de zwartvoetalbatros, beide van het geslacht Phoebastria en beide vooral ver voor de Pacifische kust van Mexico. De Laysanalbatros heeft zich in de laatste decennia als broedvogel gevestigd op Isla Guadalupe en enkele andere Mexicaanse eilanden in de Stille Oceaan; de zwartvoetalbatros is hier een schaarse gast op open zee. De vleugels zijn lang en smal, en een pees in het schoudergewricht houdt ze gestrekt zonder spierkracht, zodat albatrossen urenlang zonder vleugelslag over de golven zweven en op één foerageertocht duizenden kilometers afleggen. Ze hebben twee buisvormige neusgaten aan weerszijden van de snavel, ruiken uitstekend en scheiden overtollig zout af met klieren boven de ogen. Ze eten vooral inktvis, viseitjes, vis en aas van het wateroppervlak, vaak 's nachts. Paren blijven hun leven lang bij elkaar en begroeten elkaar met dansen vol snavelklepperen en roepen naar de hemel. Er komt één ei, op de grond in een kolonie, en de vogels kunnen meer dan zestig jaar oud worden. Verdrinking als bijvangst in de lijnvisserij is de grootste bedreiging.