Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Roodvoorhoofdparkiet
Roodvoorhoofdparkiet | Psittacara wagleri
Scarlet-fronted Parakeet | Aratinga frentirroja
De roodvoorhoofdparkiet is een grote, groene aratinga uit de Andes en de kustgebergten van Colombia en Venezuela, met een helderrood voorhoofd. Op Curaçao leeft een kleine vrijlevende populatie die uit ontsnapte of losgelaten kooivogels is ontstaan. De vogels trekken daar op met de talrijkere blauwkroonparkieten en kruisen met hen. De vormen frontatus en minor van Peru en Ecuador worden tegenwoordig meestal als aparte soort beschouwd.
Geluid
Een luid, aanhoudend krijsend gekwetter in de vlucht en een rauw kreee; zittende vogels laten ook piepende tonen horen.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
34–38 cm, met een lange, spitse staart. Groen, van onder geliger. Voorhoofd en voorkruin zijn helderrood; bij sommige vogels staan ook rode vlekjes op de keel. De vleugel toont weinig of geen rood, de ondervleugel en de onderkant van de staart zijn olijfgeel. De kale oogring is grijs tot grijswit, de iris lichtgrijs tot geel en de snavel hoornkleurig. De seksen zijn gelijk; jonge vogels hebben minder rood op de kop.
Verwarringssoorten
De blauwkroonparkiet Thectocercus acuticaudatus heeft een dofblauwe kop zonder rood en een roodbruine staartbasis van onder; op Curaçao komen ook hybriden voor met een mengsel van blauw en rood op de kop. De witoogparkiet Psittacara leucophthalmus heeft verspreide rode veertjes in plaats van een rood voorhoofd en rode en gele vlakken onder de vleugel. De inheemse maïsparkiet Eupsittula pertinax is veel kleiner, met een geelbruin gezicht.
Leefgebied
Op Curaçao golf- en hotelterreinen, tuinen en woonwijken, de omgeving van de waterzuivering bij Klein Hofje, plantages zoals Hofi Mango, en het struweel en de mangrove rond zoutpannen en baaien. Eet zaden, vruchten en bloemen, vooral in bebouwd gebied. In het oorspronkelijke areaal bosranden van nevelwoud, droog loofbos, galerij- en secundair bos, akkers en boomgaarden, op 350–2500 m. Broedt in boomholten en in rotsspleten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Curaçao: vrijlevende populatie, al langer aanwezig dan de blauwkroonparkieten maar kleiner in aantal, met waarnemingen onder meer bij Blue Bay, Klein Hofje, Saliña Sint Michiel, Hofi Mango, de Piscaderabaai en Jan Thiel. Aruba: enkele waarnemingen, onder meer bij Bubali. Van andere eilanden geen waarnemingen bekend. Van nature in de Andes en de Sierra Nevada de Santa Marta in Colombia en in het noorden en westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op Curaçao rond Blue Bay en Klein Hofje, meestal tussen groepen blauwkroonparkieten. Bij goed licht is het rode voorhoofd al van ver te zien; bij vogels met wat blauw op de kop gaat het waarschijnlijk om hybriden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd als bijna bedreigd beschouwd vanwege vangst voor de handel, vervolging als plaag in gewassen en verlies van leefgebied. Op Curaçao een exoot; de omvang van de populatie en de gevolgen van de kruising met blauwkroonparkieten zijn niet bekend.
Wetenschappelijke naam
Psittacara wagleri | (Gray, 1845) (GBIF: Aratinga wagleri)
Gray beschreef de soort in 1845 als Conurus Wagleri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors. Psittacara verbindt het Griekse psittakos 'papegaai', in het Latijn psittacus, met de geslachtsnaam Ara, de ara's. wagleri eert de Duitse zoöloog Johann Georg Wagler (1800–1832). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit niet opgegeven (het type komt uit Bogotá, Colombia).