Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Hispaniolaparkiet
Hispaniolaparkiet | Psittacara chloropterus
Hispaniolan Parakeet | Perico de La Española
De Hispaniolaparkiet is de enige inheemse parkiet van Hispaniola. In de Dominicaanse Republiek komt hij nog voor in de bergen en in steden als Santo Domingo, maar in Haïti is hij zeldzaam geworden. De uitgestorven parkiet van Puerto Rico en Mona wordt soms als ondersoort tot deze soort gerekend.
Geluid
Een herhaald, krassend krie-krie, zowel in de vlucht als vanaf de zitplaats; groepen houden een luid, raspend gekwetter aan.
Opname: Johan Chaves — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
30–33 cm, met een lange, spitse staart. Groen, van onder geliger. Sommige volwassen vogels hebben enkele rode veertjes op de kop. De vleugelbocht en de voorrand van de vleugel zijn rood, net als de buitenste ondervleugeldekveren, wat in de vlucht een rode vlek onder de vleugel geeft; slagpennen en staart zijn van onder dof geelachtig. Rond het oog ligt kale witte huid, de snavel is hoornkleurig. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels missen het rood in de vleugel.
Verwarringssoorten
De Hispaniola-amazone Amazona ventralis is gedrongener, met een korte, rechte staart, een wit voorhoofd en een wijnrode buikvlek. De olijfkeelaratinga Eupsittula nana, ingevoerd in het zuidwesten van de Dominicaanse Republiek, is kleiner, met een olijfbruine keel en borst en zonder rood in de vleugel.
Leefgebied
Vochtig bergbos, pijnbos, droog en halfgroen loofbos, secundair bos en savanne, en ook akkers, plantages en stadsparken, van zeeniveau tot ongeveer 3000 m; het talrijkst in vochtig bergbos. Eet zaden, vruchten en bloemen en wordt in maïs en andere gewassen als plaag vervolgd. Broedt in boomholten, in termietennesten en in holten in rotsen of gebouwen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Hispaniola. In de Dominicaanse Republiek vooral in de Cordillera Central en de Sierra de Bahoruco en in steden, met name Santo Domingo. In Haïti zeer zeldzaam, met waarnemingen in het Massif de la Selle (onder meer het Parc national La Visite), het Massif de la Hotte en rond Port-au-Prince. Ingevoerd op Puerto Rico, waar recente waarnemingen ontbreken, en op Guadeloupe, met enkele waarnemingen bij de Jardin Botanique de Basse-Terre. Buiten het gebied komt de soort niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Santo Domingo vliegen groepen in de vroege ochtend en aan het eind van de middag luid roepend over stadsparken en de botanische tuin. In de bergen is de soort te vinden in de Cordillera Central en de Sierra de Bahoruco. Een overvliegende vogel is aan de lange staart en de rode vlek onder de vleugel te herkennen.
Staat van instandhouding
Door de IUCN als kwetsbaar beschouwd; de populatie neemt af. De bedreigingen zijn het verlies van bos, vervolging als plaag in landbouwgewassen en de vangst voor de kooivogelhandel. Vooral in Haïti is de soort sterk achteruitgegaan; in Dominicaanse steden heeft hij zich daarentegen gevestigd.
Wetenschappelijke naam
Psittacara chloropterus | de Souancé, 1856 (GBIF: Aratinga chloroptera)
De Souancé beschreef de soort in 1856 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Psittacara werd in 1825 ingevoerd door Vigors. Psittacara verbindt het Griekse psittakos 'papegaai', in het Latijn psittacus, met de geslachtsnaam Ara, de ara's. chloropterus is Grieks voor 'groenvleugelig', van khlōros 'groen' en pteron 'vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santo Domingo (Hispaniola).