Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Westelijke bosbladspeurder
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Westelijke bosbladspeurder | Automolus virgatus
Western Woodhaunter | Trepamusgo rayado
De westelijke bosbladspeurder is een donkerbruine bladspeurder met fijne lichte strepen op kop, rug en borst, van de onderlaag en middenlaag van vochtig voetheuvelbos. Hij zoekt vaak in epifyten en hangende dode bladeren naar insecten. In het gidsgebied leeft hij in Costa Rica en Panama.
Geluid
Vooral scherpe, harde roepen die vaak herhaald worden.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
16–17 cm. Bovendelen donker olijfbruin met fijne okerbeige streepjes op kruin, nek en bovenrug. Keel okerbeige, borst en buik olijfbruin met smalle lichte strepen. Staart roestbruin. Snavel vrij lang en recht.
Verwarringssoorten
De bruinkeelbladspeurder Automolus cervinigularis en de chiriquíbladspeurder Automolus exsertus zijn groter en effen, zonder de fijne strepen. De gestreepte bladspeurder Syndactyla subalaris heeft eveneens strepen, maar leeft vooral hoger in bergbos.
Leefgebied
Onder- en middenlaag van vochtig, altijdgroen voetheuvelbos en de hogere delen van het laaglandbos, ook in ravijnen en langs beken. Zoekt in epifyten, mos en bundels dode bladeren naar insecten en andere ongewervelden, meestal in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Costa Rica en Panama, vooral in de voetheuvels. Buiten het gidsgebied in het westen van Colombia en Ecuador.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het meest te verwachten in gemengde groepen in voetheuvelbos; let op een fijn gestreepte bladspeurder die dode bladeren uitpluist.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Niet algemeen en afhankelijk van aaneengesloten bos in de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Automolus virgatus | (Lawrence, 1867) (GBIF: Hyloctistes subulatus)
Lawrence beschreef de soort in 1867 als Philydor virgatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. Automolus is Grieks, van automolos 'overloper, deserteur'; waarom Reichenbach die naam koos, is niet duidelijk. virgatus is Latijn voor 'gestreept', naar de fijne streping op kop en borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Angostura, Costa Rica.