Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Chiriquíbladspeurder
Plaats in de stamboom Vogels Aves › Vogels met een beweeglijk verhemelte Neognathae › Alle overige moderne vogels Neoaves › Landvogels Telluraves › Valken, papegaaien en zangvogels Australaves › Valken en zangvogels Eufalconimorphae › Papegaaien en zangvogels Psittacopasserae
Chiriquíbladspeurder | Automolus exsertus
Chiriqui Foliage-gleaner | Ticotico de Chiriquí
De chiriquíbladspeurder is een bruine bladspeurder met een lichte keel en een roestbruine staart, van de onderlaag van vochtig bos aan de Pacifische kant van het zuiden van Costa Rica en het westen van Panama. Hij werd lange tijd tot dezelfde soort gerekend als de bruinkeelbladspeurder en de okerkeelbladspeurder en verschilt daarvan vooral in zang. Het verspreidingsgebied ligt vrijwel geheel in het gidsgebied.
Geluid
De zang is een snelle reeks harde tonen die duidelijk van die van de bruinkeelbladspeurder verschilt; dat verschil in zang was een belangrijke reden om de soort af te splitsen.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm. Bovendelen effen olijfbruin, staart roestbruin. Een okerbeige oogring en streep achter het oog. Keel licht okerbeige, rest van de onderdelen bruiner. Snavel vrij krachtig en recht. In het veld nauwelijks van de bruinkeelbladspeurder te onderscheiden.
Verwarringssoorten
De bruinkeelbladspeurder Automolus cervinigularis is vrijwel gelijk, maar leeft aan de Caribische kant; verspreidingsgebied en zang zijn het beste kenmerk. De westelijke bosbladspeurder Automolus virgatus is kleiner en fijn gestreept op kop en onderzijde.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig laagland- en voetheuvelbos, ook oud secundair bos en bosranden met dichte klimplanten. Zoekt alleen of in paren tussen dode bladeren en klimplanten naar insecten, vaak met gemengde groepen. Nestelt zoals verwante soorten in een gang in een aarden wal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van Mexico en Midden-Amerika.
Verspreiding en trek
Pacifische kant van het zuiden van Costa Rica en het westen van Panama. Buiten het gidsgebied niet bekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Waar bruinkeel- en chiriquíbladspeurder elkaar naderen, is de zang het beste houvast; een opname maken helpt bij de determinatie.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en het Pacifische laagland is sterk ontbost, zodat de soort afhankelijk is van de resterende bosgebieden.
Wetenschappelijke naam
Automolus exsertus | Bangs, 1901
Bangs beschreef de soort in 1901 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Automolus werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. Automolus is Grieks, van automolos 'overloper, deserteur'; waarom Reichenbach die naam koos, is niet duidelijk. exsertus is Latijn voor 'uitstekend, opvallend, naar voren gebracht'; waar Bangs precies op doelde, is niet duidelijk. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Divalá, Chiriquí, Panama.