Alle soorten › Steltloperachtigen › Strandlopers en snippen › Gestreepte strandloper
Gestreepte strandloper | Calidris melanotos
Pectoral Sandpiper | Correlimos pectoral
De gestreepte strandloper is een stevige strandloper van natte graslanden en zoetwatermoerassen, die van de Arctische toendra naar het zuiden van Zuid-Amerika trekt. In het Caribisch gebied is hij een vrij algemene herfstdoortrekker, die op elk eiland met geschikt zoet water kan opduiken. De mannetjes zijn duidelijk groter dan de vrouwtjes.
Geluid
Een droog, schurend krrrt of trrrip, vaak bij het opvliegen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
19–23 cm, met een vrij kleine kop, een iets gebogen snavel met een lichte basis en geelgroene poten. Kenmerkend is de dicht gestreepte borst, die scherp afgegrensd is tegen de witte buik, als een slabbetje. De bovendelen zijn bruin met zwarte veercentra en roestige en witte randen; jonge vogels tonen witte lijnen op de mantel, zoals bij een watersnip. De kruin is roestbruin, met een vage lichte wenkbrauwstreep. In vlucht een zwakke vleugelstreep en witte zijkanten aan de donkere stuit.
Verwarringssoorten
De kleinste strandloper Calidris minutilla heeft ook gele poten en een gestreepte borst, maar is veel kleiner. De kemphaan Calidris pugnax, een zeldzame dwaalgast, is groter, met een kleinere kop en een egalere borst zonder scherpe grens. De blonde ruiter Calidris subruficollis is egaal bufkleurig op kop en onderdelen, met een korte zwarte snavel. De Bairds strandloper Calidris bairdii heeft zwarte poten en een minder scherp afgegrensde borstband.
Leefgebied
Natte graslanden en ondergelopen weilanden, de begroeide randen van zoetwatermoerassen en vijvers, rijstvelden, zuiveringsvijvers, overstroomde savanne en de randen van brakke lagunes. Foerageert vaak half verscholen in kort gras of tussen lage oeverplanten en vliegt bij verstoring in een zigzagvlucht op.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatietypen van het Caribisch gebied.
Verspreiding en trek
Doortrekker op vrijwel alle eilanden: de Bahama's, de Turks- en Caicoseilanden, Cuba, de Kaaimaneilanden, Jamaica, Hispaniola (Haïti en de Dominicaanse Republiek), Puerto Rico, de Maagdeneilanden, de Kleine Antillen, de ABC-eilanden, San Andrés en Trinidad en Tobago. De grootste aantallen worden genoemd van Puerto Rico, Barbados, Guadeloupe, Aruba en Curaçao. Buiten het gebied broedt de soort op de toendra van Siberië, Alaska en Arctisch Canada en overwintert ze vooral in het zuiden van Zuid-Amerika; een klein deel overwintert in Australië en Nieuw-Zeeland.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. okt–mrt)
- Wintergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Na regen in september en oktober loont het om ondergelopen weilanden, rijstvelden en de grazige randen van vijvers af te zoeken. In kort gras vallen de vogels pas op wanneer ze de kop opsteken; de scherp afgegrensde borst is dan het snelste kenmerk.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Op Barbados en de Franse Antillen werd de soort met andere steltlopers traditioneel bejaagd; daar zijn beperkingen aan de jacht gesteld. Ook het droogleggen van natte graslanden en zoetwatermoerassen kost pleisterplaatsen.
Wetenschappelijke naam
Calidris melanotos | (Vieillot, 1819)
Vieillot beschreef de soort in 1819 als Tringa melanotos; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Calidris werd in 1804 ingevoerd door Merrem. Calidris gaat terug op het Griekse kalidris of skalidris, bij Aristoteles de naam van een niet nader bepaalde grijze oevervogel. melanotos komt van het Griekse melas 'zwart' en notos 'rug', dus 'zwartrug'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.